Friday December 02, 2016
Latest Updates

അയര്‍ലണ്ടിലെ മലയാളികള്‍ മനസിരുത്തി വായിക്കാന്‍…എന്തെന്നാല്‍…

അയര്‍ലണ്ടിലെ മലയാളികള്‍ മനസിരുത്തി വായിക്കാന്‍…എന്തെന്നാല്‍…

യൂറോപ്പിലെ പ്രവാസി മലയാളികളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആകുലത ഏന്താണ്?കേരളത്തിലെ പ്രമുഖമായ ഒരു സര്‍വകലാശാലയിലെ ഗവേഷകവിദ്യാര്‍ഥിനി ഇത്തരമൊരു ചോദ്യവുമായി കഴിഞ്ഞ അവധികാലത്ത് യൂ കെയില്‍ നിന്നും അയര്‍ലണ്ടില്‍ നിന്നുമടക്കമുള്ള പ്രവാസികളില്‍ ചിലരെ തേടിയെത്തുകയുണ്ടായി.യൂറോപ്പിലെ സാഹചര്യങ്ങള്‍ ഗള്‍ഫില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന ബഹുഭൂരിപക്ഷം മലയാളി പ്രവാസികളില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമാണ്.സാമ്പത്തികമായി അനുകൂല സാഹചര്യങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ ഉണ്ടെങ്കിലും ഗൃഹാതുരത്വ നൊമ്പരങ്ങളുടെ ആകുലതകള്‍,ജോലി സ്ഥലത്തെ പ്രയാസങ്ങള്‍,നാട്ടില്‍ ഒറ്റപ്പെട്ടു പോകുന്ന മാതാപിതാക്കള്‍ എന്നിവ ഉത്തരമായി തിരഞ്ഞെടുക്കാമായിരുന്നുവെങ്കിലും ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ പേര്‍ ഉത്തരം നല്കിയത് തങ്ങളുടെ കുട്ടികള്‍ അയര്‍ലണ്ടിലെയടക്കമുള്ള യൂറോപ്യന്‍ സംസ്‌കാരത്തില്‍ അലിഞ്ഞു ചേരേണ്ടിവരുമോ എന്ന ആശങ്ക തന്നെയാണ്.ഏകദേശം 90% പേര്‍.

യൂറോപ്യന്‍ സംസ്‌കാരത്തിന്റെ തനിമയില്‍ കലര്‍ന്ന മായമാണ് മാതാപിതാക്കളെ ആകുലതയില്‍ പെടുത്തുന്നത്.ലോകത്തിലെ ഉത്തമമെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടാവുന്ന ഐറിഷ് സംസ്‌കാരം തന്നെയെടുത്താല്‍, നഗരകേന്ദ്രീകൃതമായ മള്‍ട്ടികള്‍ച്ചറല്‍ സ്വഭാവം പൂര്‍ണ്ണമായും അതിനെ കീഴടക്കി എന്ന് കാണാം.അത്തരം ഒരവസ്ഥയില്‍ വളരുന്ന നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളികള്‍ മിക്ക മാതാപിതാക്കളും വിചാരിക്കുന്നതിലും അപ്പുറമാണ്.

സര്‍വേയില്‍ പങ്കെടുത്ത 80 ശതമാനം പേരും ആഗ്രഹിക്കുന്നത് അവരുടെ കുട്ടികള്‍ ഭാരതീയ സംസ്‌കാരവും മൂല്യങ്ങളും അനുസരിച്ചു വളരണമെന്നാണ്.അതിനുള്ള അവസരങ്ങള്‍ സങ്കീര്‍ണ്ണമായ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളില്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് ലഭിക്കുന്നില്ലെന്നും മാതാപിതാക്കള്‍ സമ്മതിക്കുന്നു.

വീടുകളില്‍ പറയുകയും,പറഞ്ഞു കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിന് നേരെ വിപരീതമാണ് ക്ലാസ് മുറികളിലും,സുഹൃത്ത് വലയങ്ങളിലും കുട്ടികള്‍ കാണുന്നത്.സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും,ജീവിത ശൈലിയുടേയുമടക്കമുള്ള മേഖലകളില്‍ പ്രത്യേകിച്ചും.ജോലി തിരക്കിന്റെയും,ഒരു പക്ഷെ അനുഭവജ്ഞാനത്തിന്റെയും അഭാവം കാരണം കുട്ടികളെ വേണ്ടവിധം ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ പോലും മാതാപിതാക്കള്‍ക്ക് ചിലപ്പോള്‍ കഴിയുന്നില്ല.ചിലപ്പോഴെങ്കിലും മാതാപിതാക്കളെ മക്കള്‍ ‘ഗൈഡ്’ചെയ്യേണ്ട അവസ്ഥാന്തരം ഉണ്ടാകുകയും ചെയ്യുന്നു!

അതുകൊണ്ടാണ് തങ്ങള്‍ വളര്‍ന്നു വന്ന സാഹചര്യങ്ങളില്‍ നിന്നും അന്യമായ ഒരു സംസ്‌കാരത്തിലേയ്ക്ക് പറിച്ചു നടപ്പെട്ട തങ്ങളുടെ അടുത്ത തലമുറയെക്കുറിച്ച് യൂറോപ്യന്‍ പ്രവാസികള്‍ക്ക് ആകുലതയുണ്ടെന്നു തുറന്നു പറയാന്‍ അവര്‍ തയാറായത്.

അതൊക്കെ മുതിര്‍ന്നവരുടെ പ്രശ്‌നങ്ങളും പരിഭവങ്ങളും .എന്നാല്‍ ഇതില്‍ നിന്നൊക്കെ വ്യത്യസ്തമായി നാം നമ്മുടെ കുട്ടികളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ.ഈ പ്രവാസ ഭൂമിയില്‍ നമ്മോടൊത്തു അവരും വളരുകയാണ്.നാം ചേര്‍ക്കുന്ന സ്‌കൂളുകളില്‍…നാം ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന സ്ഥലങ്ങളില്‍ നാം നിര്‍ദേശിക്കുന്ന സമയത്ത്… അവര്‍ പഠിക്കുകയാണ്.ഇടുങ്ങിയ താമസ സൗകര്യത്തില്‍ ഒരു പഠനമുറി (അല്ല പഠനസ്ഥലം) അവര്‍ക്ക് അനുവദിക്കുകയാണ്.ആവശ്യപ്പെട്ട കമ്പ്യൂട്ടറും ഒരു കൊച്ചുകട്ടിലും… അനുബന്ധ സാധനങ്ങളുമായി നാം നമ്മുടെ കുട്ടികളെ മൂലയിലിരുത്തി.പഠനവും ട്യൂഷനും…വീഡിയോ ഗെയിമും… മാത്രമാണോ നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ക്കാവശ്യം?

അല്ല, എന്ന് എല്ലാ മാതാപിതാക്കള്‍ക്കും അറിയാം.പക്ഷേ എന്ത് ചെയ്യാം.വായു കടക്കാത്ത മുറിയില്‍ നിന്ന് കാലില്‍ മണ്ണ് പറ്റിയ്ക്കാതെ കാറില്‍ കയറി ക്ലാസ് മുറിയിലേക്ക്… പ്ലേ ഗ്രൗണ്ടില്‍ കളിക്കാനനുവദിക്കാത്ത സ്‌കൂളുകളാണ് കൂടുതലും.മിക്ക സ്വകാര്യ സ്‌കൂളുകളിലും പ്ലേഗ്രൗണ്ടില്ല. പിന്നീട് ഉള്ളത് ഇന്‍ഡോര്‍ ഗെയിമാണ്.

വായു കടക്കാത്ത കൊച്ചു മുറിയിലുള്ള ഗെയിമില്‍ കുട്ടികളുടെ വളര്‍ച്ചായ്ക്കാവശ്യമായതെന്താണ് കിട്ടുന്നത്.പ്രഭാതഭക്ഷണവും…ഉച്ചഭക്ഷണവും ജങ്ക് ഫുഡ് കൊണ്ട് തയ്യാറാക്കി പ്ലാസ്റ്റിക്ക് പാത്രത്തിലടച്ച് നാം നമ്മുടെ കുട്ടികളെ സ്‌കൂളിലയക്കുന്നു.പ്രതികരിക്കാനോ പ്രതിഷേധിക്കാനോ കഴിയാതെ ഒരു തലമുറ ‘സുഖ’മായി ഇവിടെ ജീവിക്കുന്നു.

നാട്ടിലെത്തിയാല്‍ നൂറ് കുട്ടികള്‍ കൂടി നില്‍ക്കുന്നതില്‍നിന്ന് യൂറോപ്പില്‍ ജീവിക്കുന്ന കുട്ടികളെ വളരെ പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയാനാവും.പൊണ്ണത്തടിയും പവര്‍കണ്ണടയും…നിസ്സഹായത നിറഞ്ഞ മുഖവുമായി അവരുണ്ടാവും.ആരോടും പരിചയപ്പെടാനാവാതെ…ആരോടും കലപില കൂട്ടാനറിയാതെ… ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ ഭാവിതലമുറ..നാം ഒറ്റപ്പെടുത്തി വളര്‍ത്തുന്ന പുതുതലമുറ.

ഇതുവായിക്കുമ്പോള്‍ പലര്‍ക്കും തോന്നാം..’ഇവിടെ പഠിച്ച കുട്ടികള്‍ ഡോക്ടറും, എഞ്ചിനീയറും, കമ്പ്യൂട്ടര്‍ വിദഗ്ദ്ധരും ഒക്കെ ആയിട്ടില്ലെ എന്ന്…’ ‘നല്ല ഭാവി പടുത്തുയര്‍ത്തിയവരില്ലേ എന്ന്…’ ഉണ്ടാവാം, ഇനിയും ഉണ്ടാവും.. ഉണ്ടാവണം… അതിലപ്പുറം ഒരു പ്രൊഫഷനില്‍ മാത്രം ശോഭിച്ചത് കൊണ്ടായില്ല. ഒരു ഡോക്ടറായ കുട്ടിക്ക് മറ്റൊരു മേഖലയിലേയും തന്റെ കഴിവ് പ്രകടിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. ഡോക്ടര്‍ ഡോക്ടര്‍ മാത്രമാവുമ്പോഴാണ്…. പഠിച്ചത് ഡോക്ടറാവാന്‍ മാത്രം.. പഠിപ്പിച്ചെടുത്തത് ഡോക്ടറായി മാത്രം… അതാണ് പ്രശ്‌നം. മറ്റൊരു പ്രശ്‌നത്തില്‍ ഇടപെടല്‍ നടത്താന്‍ ഇവിടുത്തെ കുട്ടികള്‍ക്കാവുന്നില്ല.നഗരത്തില്‍ എവിടെങ്കിലും കുട്ടികളെ ഇറക്കിയാല്‍ അപ്പാര്‍റ്റ്‌മെന്റ് കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ കഴിയാതെ… കുഴങ്ങിപോകുന്നവരെ നാം കാണുന്നു.രക്ഷിതാക്കളുടെ കാറില്‍ കയറി സ്‌കൂളില്‍ പോകുന്ന എത്ര കുട്ടികള്‍ക്ക് സ്വന്തമായി സ്‌കൂളില്‍ പോകാന്‍ കഴിയും?കാലാവസ്ഥ അതിനു സമ്മതിക്കാത്തതാണ് കാരണമെന്നും,കുട്ടികളെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടാന്‍ നിയമം അനുവദിക്കില്ലെന്ന ന്യായം മറുപടിയായി ഉന്നയിക്കുമ്പോഴും,പ്രതിസന്ധികള്‍ അതിജീവിക്കാനുള്ള പാഠം കുട്ടികള്‍ക്ക് നാം അനുവദിച്ചു നല്കുന്നില്ല.

നമ്മളൊക്കെ സ്‌കൂളില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ ബസ്സ് സമരം സ്ഥിരം സംഭവമായിട്ടുപോലും നമ്മള്‍ പത്തും പന്ത്രണ്ടും കിലോമീറ്റര്‍ വരെ നടന്ന് വീട്ടിലെത്തുന്നു.സഹപാഠികളുടെ സൗഹൃദവും, പ്രതികരിക്കാനും പ്രതിഷേധിക്കാനും പഠിച്ചത് ഈ കൂട്ടുകെട്ടില്‍ നിന്നാണല്ലോ…ഇവിടെ പക്ഷെ അതിനും അവസരമില്ല എന്നോര്‍ക്കുക.അയര്‍ലണ്ട് അടക്കമുള്ള പല യൂറോപ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളിലും സ്‌കൂളുകളില്‍ വളരുന്നത് വംശീയ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള കൂട്ട് കെട്ടുകളാണ്.ഐറിഷ്‌കാരെന്റെയും,ഇന്ത്യാക്കാരന്റെയും ഫിലിപ്പിനോയുടെയും,ആഫ്രിക്കക്കാരന്റെയും പ്രാഥമികവലയങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞേയുള്ളൂ നമ്മുടെ ഇന്റഗ്രേഷന്‍!.വേറിട്ട് നില്‍ക്കുന്നവര്‍ എന്ന ധാരണ ‘നമ്മെപ്പോലെ’ നമ്മുടെ കുട്ടികളില്‍ അധികം പേരും പുലര്‍ത്തുന്നുണ്ട് എന്നത് തന്നെ!

ഒരു മഷിതണ്ടിന്… ഒരു മഞ്ചാടിക്കുരുവിന്…. ഒരു പൊട്ടിയ സ്ലേറ്റ് പെന്‍സിലിന് നമ്മള്‍ കൂടിയ കലപിലകളെത്ര.. സഹപാഠിയുടെ അമ്മയ്ക്ക്, അച്ഛന് അസുഖമാണെന്നറിഞ്ഞാല്‍ നാം അവിടങ്ങളില്‍ സന്ദര്‍ശനം നടത്താറില്ലേ… മത്സരങ്ങള്‍ പരീക്ഷകളില്‍ മാത്രമല്ലല്ലോ.. കലാ സാഹിത്യ കായിക മത്സരങ്ങളില്‍ നാം പൊരുതിയില്ലേ… വളപ്പൊട്ടുകള്‍ പോലെ നാം സൂക്ഷിക്കുന്ന സൗഹൃദവും… കൂട്ടുകാരും..നമ്മള്‍ക്ക് തന്ന അറിവ്..പങ്ക് വെച്ച ലോകവിവരം… ഏത് സ്‌കൂളില്‍ നിന്ന് നമുക്ക് പഠിക്കാന്‍ കഴിയും.. ഉത്തരവാദിത്വബോധവും സ്വയം പരിരക്ഷയും..പ്രതിരോധവും സൂക്ഷിപ്പും നമ്മള്‍ക്ക് കിട്ടിയത് കൂട്ടുകുടുംബത്തില്‍ നിന്നുള്ള മുത്തശ്ശിമാരില്‍ നിന്നല്ലേ… ഈ അറിവ് കലാലയത്തില്‍ നിന്ന് നമുക്ക് പഠിക്കാന്‍ കഴിയുമോ..മുമ്പ് സൂചിപ്പിച്ചത് പോലെ സമയക്കുറവിന്റെ തിടുക്കം അനുഭവിക്കുമ്പോഴും നാം നമ്മുടെ കുട്ടികളെ സര്‍വവിഷയങ്ങള്‍ക്കും ട്യൂഷനും, ചെസ്സ് പഠിപ്പിക്കാനും,നീന്തല്‍ പഠിപ്പിക്കാനും,കായികവിനോദങ്ങള്‍ പഠിപ്പിക്കാനും,നൃത്തം പഠിപ്പിക്കാനും അയയ്ക്കാറുണ്ട്.എന്നാല്‍ അവയൊക്കെ പഠിച്ചാലും നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ നമ്മുടെ സംസ്‌കാരത്തെയും,മര്യാദകളെയും,നമ്മുടെ ഭാഷയുടെ ശ്രേഷ്ഠപാരമ്പര്യത്തെക്കുറിച്ചും പഠിച്ചില്ലെങ്കില്‍ കഥയറിയാതെയുള്ള ആട്ടം കാണലാവും അത്.

ഡബ്ലിനിലെ ഒരു മലയാളിയുടെ വീട്ടില്‍ നിന്ന് ചില സാധനങ്ങള്‍ മോഷണം പോയി. ഭാര്യയും ഭര്‍ത്താവും ജോലി കഴിഞ്ഞ വന്നപ്പോഴാണ് മോഷണവിവരം അറിഞ്ഞത്. കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ ഗെയിം കളിക്കുന്ന 13 വയസ്സായ മകനോട് അമ്മ ചോദിച്ചു.’ഇവിടെ ഇരുന്ന സാധനങ്ങള്‍ എന്ത്യേ…’ ‘മോനെ ഇവിടെ ആരെങ്കിലും വന്നിരുന്നോ..’ ‘മമ്മീ… ഒരങ്കിള്‍ വന്നിരുന്നു..’കുട്ടി മറുപടി പറഞ്ഞു…നല്ലതും ചീത്തയും ഏതെന്ന് തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിയാനാവാത്ത വിധം നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ വളരുന്നുണ്ടോ?

ഒന്നാമതെത്താന്‍, പരീക്ഷയില്‍ ഒന്നാമതെത്താന്‍ നാം അവരെ ഓടിക്കുകയാണ്. മണ്ണിന്റെ മണമറിയിക്കാതെ… പുല്ലിന്റെ, പൂവിന്റെ ഗന്ധമറിയിക്കാതെ… മണ്ണില്‍ വീണ് മുട്ട് പൊട്ടാതെ.. ചൊറിയും… ചിരങ്ങും വരാതെ… നാം അവരുടെ തൊലി മുട്ട പാടപോലെ കാത്ത് സൂക്ഷിക്കുകയാണ്. വളരുമ്പോള്‍ പ്രതിരോധിക്കാന്‍ പ്രതിരോധ ശക്തിയില്ലാതെ അവര്‍ വളരുകയാണ്, വളര്‍ത്തുകയാണ് ‘ഷോക്കേയ്‌സ് പീസായി’. ഇതും യൂറോപ്യന്‍ പ്രവാസിയുടെ തലയിലെഴുത്ത്!

നമ്മുടെ മക്കള്‍ സ്വയംപര്യാപ്തതയില്‍ എത്തിയേ തീരൂ. അവരുടെ വളര്‍ച്ചയില്‍ നാം ശ്രദ്ധിച്ചേ പറ്റൂ. നന്നായി വളരണം… ഈ ലോകം അവരറിയണം. ഇവിടെ ജീവിക്കാന്‍ വിദ്യാഭ്യാസം മാത്രം പോര. സാഹചര്യങ്ങളുടെ സമ്മര്‍ദ്ദങ്ങളില്‍ വളരാന്‍ പഠിക്കണം. ഭക്ഷണത്തിന് കഞ്ഞിയും പയറുമാണെന്നറിയണം..എരിവും പുളിയുമുണ്ടെന്നറിയണം..പാദരക്ഷകളില്ലാതെ നടക്കാന്‍ പഠിക്കണം. കൊതുകും പാറ്റയും ഉണ്ടെന്നറിയണം.

പൂവിളിയും പൊന്നോണവും ഉണ്ടെന്നറിയണം.മഴയും..വേനലും കാണണം.മരണവും, സംസ്‌കാരവും പഠിക്കണം.കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ നടന്ന് തനത് സംസ്‌കാരം പഠിക്കണം.മുത്തശ്ശിമാരുടെ മൊഴിമുത്തുകളില്‍ നിന്ന് നാട്ടറിവ് പഠിക്കണം.ബാലപ്രസിദ്ധീകരണങ്ങള്‍ വായിക്കണം!
നാവില്‍ ഒരു രുചിയുമില്ലാത്ത ബര്‍ഗറും പിസ്സയും മാത്രമല്ല ഭക്ഷണം.ജീന്‍സും ടീഷര്‍ട്ടും ഷൂസുമല്ല വസ്ത്രങ്ങള്‍.കമ്പ്യൂട്ടറും ഇന്റര്‍നെറ്റുമല്ല കളികള്‍.ഇംഗ്ലീഷ് പറയലല്ല സംസ്‌കാരം.ഹാരിപോട്ടറും മിക്കിമൗസും മാത്രമല്ല കാണേണ്ടത്…

ഇങ്ങനെ മാത്രമാണ് എന്റെ മകന്‍,എന്റെ മകള്‍ വളരേണ്ടത് എന്ന് ശഠിക്കുന്ന ചിലരുണ്ട്.അവര്‍ക്ക് ചെറുപ്പകാലത്ത് അനുഭവിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത സൗകര്യങ്ങളില്‍ മതിമറന്ന് പോയത് കൊണ്ടാണത്.നമ്മുടെ ചെറുപ്പകാലത്ത് നമ്മള്‍ക്ക് ലഭിക്കാത്തഇംഗ്ലീഷില്‍ സംസാരിക്കാന്‍ കഴിയാഞ്ഞത് അടക്കം മക്കളിലൂടെ കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ തോന്നുന്ന വ്യര്‍ഥാഭിമാനവും അഹങ്കാരവും കൊണ്ടാണത്… നാടെന്ന് പറയുമ്പോള്‍ ഡേര്‍ട്ടിയെന്നും… വീടെന്ന് പറയുമ്പോള്‍ ‘ലോട്ടോഫ് പീപ്പിള്‍’ എന്ന് പറയുന്നതും അവരാണ്. ഈ സംസ്‌കാരം കേട്ടാണ് നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ വളരുന്നതെങ്കില്‍ നാം അവരെ ശിക്ഷിക്കുകയാണ്‍
നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ നാട്ടില്‍ പോകണമെന്നും പൂവും പുല്‍ക്കൊടിയും ഉത്സവവും പൂരവും കാണണമെന്നും എല്ലാവരും പറയും.എന്നാല്‍ നാട്ടിലേയ്ക്ക് പോവേണ്ടെന്നു പോലും വാശി പിടിയ്ക്കുന്ന ഒട്ടേറെ കുട്ടികള്‍ ഇവിടെയുണ്ട്.നന്മയുള്ള നമ്മുടെ സംസ്‌കാരത്തെക്കുറിച്ച് അവര്‍ക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുക്കാന്‍ ആളില്ലാത്തതു തന്നെയാണ് അതിനു കാരണം.

നമ്മുടെ സംസ്‌കാരത്തിന്റെ നന്മകള്‍ എല്ലാ തലമുറകള്‍ക്കും പറഞ്ഞുകൊടുക്കാന്‍ ശേഷിയുള്ള യൂണിസെഫിന്റെ അമ്പാസിഡര്‍ കൂടിയായ മജിഷ്യന്‍ ഗോപിനാഥ് മുതുകാട് അയര്‍ലണ്ടില്‍ എത്തുന്നത് അത്തരമൊരു ദൗത്യത്തിന്റെ ഭാഗമായാണ്.ഒരു സംഘം യുവാക്കള്‍ നേതൃത്വം കൊടുക്കുന്ന ഈ പ്രത്യേക പരിപാടിയ്ക്ക് ‘ഐറിഷ് മലയാളി’ഓണ്‍ലൈന്‍ പോര്‍ട്ടലും പിന്തുണ നല്കുന്നുണ്ട്.ഒരു ദിവസം നീണ്ടു നില്‍ക്കുന്ന വിസ്മയം 2016 എന്ന പ്രത്യേക പരിപാടി വിജ്ഞാനത്തിന്റെയും,വിശ്വസാഹോദര്യത്തിന്റെയും അനന്തവിഹായസില്‍ ഉയര്‍ന്ന് പറക്കുവാന്‍ നമ്മുടെ കുട്ടികളെ പ്രാപ്തരാക്കുന്ന അവസരം കൂടിയായാണെന്ന് സംഘാടകര്‍ പറയുന്നു.വരും മാസങ്ങളില്‍ അയര്‍ലണ്ടില്‍ ആരംഭിക്കുന്ന മലയാള ഭാഷാ പഠനപദ്ധതിയ്ക്കും ഇതോടനുബന്ധിച്ച് തുടക്കമാവും.മാര്‍ച്ച് 18 വെള്ളിയാഴ്ച്ച മജിഷ്യന്‍ മുതുകാട് നയിക്കുന്ന വിസ്മയം 2016 ഏകദിന പരിപാടിയുടെ രജിസ്‌ട്രേഷന്‍ ഇനിയും ചെയ്തിട്ടില്ലാത്തവര്‍ താഴെയുള്ള ലിങ്കില്‍ പ്രവേശിച്ചു പേര്‍ രജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്യാം.http://irishmalayali.com/vismayam/ഒരിക്കലും നഷ്ടമാവില്ലാത്ത അറിവിന്റെ അക്ഷയഖനികള്‍ നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന് ഒന്നടങ്കം പങ്കു വെയ്ക്കുന്ന അപൂര്‍വ അവസരമാവും വിസ്മയം 2016 എന്നതില്‍ സംശയിക്കേണ്ടതില്ല.

Scroll To Top